Jak wstąpić do Zakonu Dominikanów?

dominikanieDominikanie to bracia, którzy żyją w kilku miastach Polski, w tym i w Tarnobrzegu. Zakon ten istnieje od roku 1216 a ich założycielem jest św. Dominik Guzmán. Pierwszą ich misją w świecie było nawracanie Katarów. Jako, że zyskali akceptację papieską, mogli dalej rozwijać się i szerzyć Słowo Boże. Wkrótce ze wspólnoty przekształcili się w zakon. Hasłem Zakonu jest Veritas, czyli Prawda.
Dominikanie opierają się na żywej relacji z Bogiem. Podobnie, jak minoryci (franciszkanie) żyją w ubóstwie, które prowadzić ma ich ku Bogu. Jest to upodabnianie się do Chrystusa. Co trzeba wiedzieć o Dominikanach?

Do Polski (Kraków) przybyli w 1223 r. Kolejne klasztory powstały m.in. w: 1226 r. Sandomierz i Wrocław, 1227 r. Gdańsk czy 1253 r. Poznań i Lublin. Kolejne pojawiły się dopiero w wieku XVII. 1676 r. to przybycie dominikanów do Tarnobrzega. Tutejsza historia zakonu, jest oczywiście głęboko związana z rodziną, która założyła to miasto. Legitymujący się herbem Leliwa Tarnowscy związani również ze wsią Dzików i cudownym obrazem Matki Bożej. Wkrótce ogłoszono go obrazem cudownym i zdecydowano powierzyć braciom Dominikanom.
W 1677 r. wzniesiono niewielki, drewniany kościółek. Dominikanie zaś byli na tyle bliscy rodzinie Tarnowskich, iż ci w ich klasztorze złożyli swe najcenniejsze dobra, w tym rodzinne archiwum.
Jako, że cudowny obraz przyciągał ogromne rzesze wiernych, dominikanie postanowili rozbudować swoją świątynię. Nowe mury zapewne zaczęły powstawać już w ostatnich latach XVII w. W tym też czasie budowy, spłonął kościółek drewniany. W 3. cz. Wieku XIX pożary uszkodziły też niektóre budynki klasztorne, naruszony został nowy kościół. Klasztor Dominikanów jednakże szybko się podniósł. Początek XX w. przyniósł budowę nowej dominikańskiej parafii. Podczas I wojny, kościół i klasztor również nieco ucierpiały. Świątynię jednak odrestaurowano.
Formacja dominikanów trwa kilka lat. Najpierw kandydat na brata idzie do prenowicjatu, dopiero po roku rozpoczyna nowicjat. Tutaj kształtuje się i przygotowuje do oddania Chrystusowi. Młodzi kandydaci już wtedy noszą habity. Później składa się śluby czystości i ubóstwa na okres dwóch lat i rozpoczyna się studentat (magisterium z teologii i filozofii). Kolejny krok to przyjęcie święceń prezbiteriatu. Jeżeli nie chcemy składać tych święceń, możemy zostać bratem zakonnym.

Życie dominikanina to przede wszystkim wspólnota i całkowite oddanie Bogu. To studium, szukanie prawdy i głoszenie Ewangelii.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *